Binnen de groep trainees van ORMIT ben ik iemand van de oudere garde: het Multicompany Programma duurt normaal gesproken 26 maanden, en inmiddels ben ik er daarvan zo’n 25 in dienst. Ik kan dus terugkijken op een bewogen tijd waarin veel is veranderd. Natuurlijk ben ik nog altijd mezelf (of misschien wel meer mezelf) en ik heb mij in positieve zin enorm ontwikkeld. Bovendien heb ik een veel beter beeld van wie ik ben en hoe anderen mij zien, wat ik kan en wat ik wil. Toen ik bij ORMIT ging solliciteren, werd mij tijdens het eerste gesprek de voor de hand liggende vraag gesteld: “Waarom ORMIT?” Hierop kon ik alleen een voor de hand liggend antwoord geven: ik wist dat ik met mensen wilde werken (een brede uitleg van wat ‘management’ inhoudt), maar nog niet in welke hoedanigheid, in welke branche en bij wat voor bedrijf. En natuurlijk wilde ik mij ontwikkelen. Maar welke kant op, of waar ik dan aan moest werken: ik had eigenlijk geen idee. Read article
Nog 2 weken en dan ben ik officieel geen trainee meer bij Ormit. Een vreemd gevoel. Want de afgelopen 2 jaar woonde ik in een warm huis, met familieleden bij wie ik terecht kon voor plezier en verdriet. En nu is het tijd om deze warmte tegelijkertijd mee te nemen en los te laten. Het waren 2 turbulente maar prachtige jaren. Ik kan niet anders zeggen. Ik heb de kans gehad mezelf te ontwikkelen op professioneel en persoonlijk vlak, in een omgeving waar er zoveel ruimte was mezelf te ontdekken en te zijn.
“Ik mag er zijn”. Dat waren de eerste woorden die ik 2 jaar geleden te horen kreeg van mijn TD Manager. Tuurlijk mág ik er zijn dacht ik toen. Hoezo zegt hij dat? Nu begrijp ik dat als ik effect wil hebben, mijn mening wil delen en resultaten wil behalen, ik er eerst zelf in moet geloven dat wat ik zeg, doe, voel en denk er mag zijn.
Dank je wel Ormit. Jij hebt mij vertrouwen in mijn eigen gedachten en gevoelens geschonken. Een oneindig cadeau!
































