Ken je die reclame tegen dierproeven? Je ziet een konijn en er wordt een spuit in z’n oog gedrukt. Later zie je dat het geen levend konijn is, maar een foto van het beestje. Mijn reactie bij het zien van het spotje was de beoogde: DIT MAG NIET! Dat vind ik nog steeds, maar mijn bezoek gisteren aan een ziekenhuis heeft een ander licht op de zaak geschenen.

Een paar keer per jaar nodigt KWF Kankerbestrijding gevers, relaties en partners uit voor een rondleiding in een van de Universitair Medisch Centra in Nederland. Voor ons een prachtige manier onze relaties weer te zien en te spreken, voor de genodigden de uitgelezen mogelijkheid om te kijken wat er met het geschonken geld gebeurt.
We werden alleraardigst ontvangen door een van de professoren die ons in Jip en Janneke taal probeerde te vertellen wat er in je lichaam gebeurt als je kanker hebt. Een verkeerde celdeling, daar begint het mee. Een verhaal over chromosomen, genen en DNA was het gevolg. Gister dacht ik het enigszins te begrijpen, vandaag is het weer weg. Een ziekte die zovelen van ons treft is moeilijk te begrijpen. De bewondering voor doktoren en onderzoekers werd dan ook groter. Zeker toen men sprak over nieuwe behandel- en opsporingsmethoden. De bevlogenheid en het enthousiasme van de professor werkte aanstekelijk. Wow, en al dit goede werk wordt mogelijk gemaakt met geld dat opgehaald is door KWF Kankerbestrijding en al haar vrijwilligers. Een beter KWF-gevoel had ik op dat moment niet kunnen hebben!

Na ‘kanker voor dummies’ werd de groep uitgenodigd voor een rondleiding in het ziekenhuis. Naast dat je bij de behandelapparatuur kon kijken of kon zien hoe een tumor eruit ziet, kon je ook naar de muizen gaan kijken. Bij ORMIT noemt men iets doen wat je eng/moeilijk/lastig vindt ‘stretchen’. Een hele grote stretch was het om in de ‘muizengroep’ te gaan, maar toch heb ik de stoute bacterievrije-schoenen met labjas aangetrokken en zijn we het dierenlaboratorium ingedoken. Ik kneep ‘m goed, het rook er raar en ik stelde me voor honden met 3 poten aan te treffen of een muis met een oor op z’n rug. Niets was minder waar. We zagen springlevende dieren en een wereld aan protocollen. Onze gastvrouw werkte vroeger als dierenverzorgster in de Apenheul en werkt nu als analist in het dierenlab. Een grote stap zo lijkt het, maar ik denk het te begrijpen. Ze vertelde over de onderzoeken die gedaan worden bij muizen, over verdovingen, operaties, medicijnen en de goede verzorging van de beestjes. De beestjes lijden niet, zegt ze en daarom kan een vroegere dierenverzorgster hier werken. Ze vertelde over een onderzoek dat gedaan wordt met medicijnen tegen uitzaaiingen bij borstkanker. Het medicijn werkte bij de beestjes. Euforie, dacht ik, de grafiek gaf toch echt een minder steile lijn aan. Dat bevestigde de onderzoekster, maar zegt ze: er komen nog steeds uitzaaiingen. Wat zou het mooi zijn als we een medicijn vinden dat kanker geneest en het tot een chronische ziekte maakt…

Ja, dat is ons ultieme doel! Bij KWF Kankerbestrijding werven we geld om onderzoeken te financieren om daarmee kanker te bestrijden en het tot een chronische ziekte te maken. Getalenteerde onderzoekers zoeken voor ons naar die ene behandeling of dat ene medicijn om iedereen die ons zo dierbaar is te helpen. Dat daarvoor eerst een muis het medicijn krijgt voordat mijn oma dit krijgt, dat kan ik na gisteren beter accepteren. Wat moeten we anders? Wie stelt zichzelf daarvoor beschikbaar? Laten we maar hopen dat we heel binnenkort niet meer hoeven doen en dat dat ene wondermiddel is gevonden. Tot die tijd zet ik me als ORMIT-er volledig in bij KWF Kankerbestrijding om deze onderzoeken mogelijk te maken.