Ken je dat… Dat je bij de fietsenstalling van het station aankomt en geen idee hebt waar je diezelfde ochtend je fiets hebt neergezet? Dat je een sms stuurt naar de verkeerde persoon, waar juist iets over deze persoon in staat? Het is de negatieve bijwerking van Multitasken (En wees gerust mannen: hoewel de vrouwelijke hersens toch echt gebouwd zijn om te multitasken, hebben wij hier ook last van!): Teveel balletjes tegelijkertijd in de lucht willen houden en eigenlijk niets écht met aandacht en beleid doen. Terwijl juist dat wat je aandacht geeft “groeit”. Aandacht schenken zorgt voor meer bewustzijn in het nu en meer aandacht voor je dagelijkse werkzaamheden. Jammer alleen dat dit voelt als “stilstaan”. We willen alleen maar vooruit en vergeten daarbij wel eens hoe belangrijk dit “stilstaan” kan zijn. Daarom in deze blog: Even samen stilstaan.

Bij ORMIT worden we in trainingen en intervisies regelmatig bewust gemaakt van het belang om in het “hier en nu” te zijn. Klinkt logisch. Zonder een tijdmachine, zal ik voorlopig ook nog wel in het hier en nu zijn. Waarom doe ik het dan zo weinig? In een meeting vanochtend zat ik me te bedenken of ik het koffiezetapparaat thuis wel had uitgezet, waar mijn volgende afspraak zal zijn, dat ik vanavond echt mijn witte was moet doen en of ik nog wel witte reus waspoeder heb en of ik die nog kan kopen bij de kruidvat als ik de trein van half zes haal.

NEE! ik ben dus niet écht bezig met waar ik zit en wat ik aan het doen ben. Als ik me bedenk wat er op het moment zelf gebeurt, zie ik opeens veel meer. In die meeting is de één op zijn telefoon een boodschappenlijst aan het opstellen, terwijl de ander met zijn houding de energie in de groep naar beneden haalt en we met z’n allen in cirkeltjes aan het redeneren zijn.  Er bovenuit stijgen en zien wat er écht gebeurt is niet makkelijk. De stap erna misschien nog wel moeilijker; benoemen wat je ziet gebeuren. “Ik zie dat jij achterover leunt en op je telefoon kijkt, ben je nog aangehaakt bij het gesprek? “ Niet makkelijk, maar effecten zijn gelijk te zien: Iedereen wordt opeens weer teruggetrokken in het hier en nu en is weer scherp.

Zo hebben we afgelopen week met alle trainees even “stil gestaan” tijdens de kwartaalmeeting van ORMIT. Een kwartaalmeeting is een terugblik op de gebeurtenissen van de afgelopen drie maanden, en een vooruitblik waarin visie en toekomst een rol spelen. Deze keer was het thema van de kwartaalmeeting geen van beide, maar draaide het om het hier en nu: Wat maakt ORMIT nou echt ORMIT? en wat vinden we met z’n allen belangrijk om te koesteren? Maar ook: Wat kan er verbeteren? Van tevoren werd aan elke trainee gevraagd een top drie koester- en verbeterpunten samen te stellen. De meest genoemde punten werden tijdens de bijeenkomst uitgebreid besproken. Zo werken we niet alleen met z’n allen aan continue verbetering, maar het stilstaan bij de “koesterpunten” doet je ook realiseren hoe waardevol het is wat je wél hebt.

Als trainee realiseer je je niet hoe snel je ORMIT-traject voorbij gaat. Het lijkt als de dag van gister dat ik ben begonnen, maar vorige week zat ik “opeens” bij mijn jaarlijkse beoordeling. Het is een achtbaan die 26 maanden duurt, even stilstaan en bedenken waar je staat is waardevol en laat me tevreden zijn met wat ik heb: I do know what i’ve got when it’s gone!