De rol was op mijn lijf geschreven, de match was dus al vlug een feit. De inhoud sloot geweldig aan bij mijn profiel en ondanks mijn eerdere twijfel stond ik al vlug te trappelen om te beginnen. Met dank aan mijn poolgenoot, die mijn huidige manager bij de bank en de accountmanager van ORMIT met elkaar in contact heeft gebracht. Uit die ontmoeting is mijn rol voortgekomen.

Op dit moment worden er door meer dan tien ORMIT trainees opdrachten gedaan bij de Rabobank. Tijdens mijn eerste lunch zat ik toevallig tegenover twee oud-ORMIT’ers en de Directeur Particulieren van de Rabobank zit in de Raad van Advies van ORMIT. Omdat iedereen weet wat ORMIT is hoef ik alleen maar te zeggen dat ik trainee van ORMIT ben, dan kan ik al niet meer stuk. Als dat niet voelt als een warm bad, dan weet ik het ook niet meer.

Om de ORMIT community van de Rabobank en de sterke band met ORMIT nog eens extra te benadrukken wordt er in maart een diner en workshop georganiseerd voor oud-Ormit’ers die bij de Rabobank werken en ORMIT trainees die nu een opdracht doen bij de Rabobank. Tijdens deze avond zien we het resultaat van een jarenlange vruchtbare samenwerking. Helaas kan ik er niet bij zijn omdat ik die week op wintersport ben. 

Maar… gelukkig is er nog een moment om de banden aan te halen. Tijdens de ORMIT Experience in juni, die ik samen met drie trainees organiseer, kunnen managers uitgenodigd worden om ORMIT te ervaren. Dit is leuk voor managers bij de Rabobank, waar het fenomeen ORMIT’er al bekend is, maar ook voor managers die ORMIT nog niet zo goed kennen. Op deze dag kunnen zij ons pand bezichtigen en een ORMIT workshop volgen, zo kunnen zij ook óns warme bad ervaren.

Toen ik eind januari bij ORMIT begon, wist ik nog niet echt wat ik kon verwachten. Ik had gesolliciteerd, omdat ik getriggerd werd doordat de nadruk bij ORMIT voor mijn gevoel meer op persoonlijke dan op professionele ontwikkeling lag. Na een jaar dit te hebben ervaren, kan ik zeggen dat dit zeker het geval is. Ondanks dat ik door trainingen en opdrachten ook professioneel ben gegroeid, heb ik het afgelopen jaar vooral heel veel over mezelf geleerd. Vooral om in de spiegel te kijken en eerlijk tegenover mezelf te zijn. Hierdoor ben je enorm bewust bezig met hoe je je gedraagt, hoe andere mensen daarop reageren en wat voor een gevolgen het voor jezelf heeft. Dat heeft niet altijd geleid tot leuke openbaringen en was vaak zelfs erg confronterend.

Het moeilijkst vind ik om in de spiegel te kijken, mijn slechte eigenschappen te zien, en vervolgens deze niet zomaar te accepteren. Met de instelling “het is nou eenmaal zo”, kom je niet ver. Het gaat erom dat je open staat voor verandering en vooral te accepteren dat veranderen niet vanzelf gaat. Vooral op de punten, die zodanig stevig in je karakter zijn ingesleten. Juist verandering op die gebieden kost heel veel energie. Maar dit zijn ook precies de dingen waar je uiteindelijk de meeste winst uit haalt. Daarbij heeft het ook niet altijd louter positieve gevolgen om naar je slechte kanten te kijken. Ik kan bijvoorbeeld zeggen dat het afgelopen jaar me ook onzekerder heeft gemaakt, doordat ik bewuster bezig ben met wat er in mijn omgeving gebeurt. Ik ben er alleen wel van overtuigd dat ik door die onzekerheid bewust te ervaren, er uiteindelijk sterker uit zal komen.

Een ander positief punt dat ik dit jaat bij ORMIT heb ervaren is het unieke teamgevoel. Of je nou mede-ORMIT’ers tegenkomt in De Bilt, op je opdracht of tijdens avonden met je pool, iedereen staat klaar om je te helpen. Wanneer je met iets zit, wanneer je tegen iets aan loopt is er altijd even de tijd om het hierover te hebben. Dit gevoel ontstond al tijdens de Outdoor, waar we elkaar als pool heel erg hebben leren kennen, en tijdens de verschillende trainingen en intervisies. En ook tijdens de vele feestjes die worden georganiseerd zie je dat ORMIT een saamhorige club is met veel leuke en gezellige mensen. Vaak serieus en professioneel, maar ook vaak los, ontspannen en lekker uitbundig.

Als ik vooruitblik naar 2012 hoop ik nog meer uit mijn ORMIT-tijd te halen. Het mooie is dat je dit zelf in de hand hebt. Het is namelijk aan jezelf om optimaal gebruik te maken van de coaching, hulp en alle andere mogelijkheden die er zijn. Ik denk ook doordat je eigen verantwoordelijkheid in je ontwikkeling zo groot is, dat ORMIT voor iedereen ook iets anders betekent en dat iedereen zijn eigen invulling hieraan kan geven. Daarom ga ik er in ieder geval zorgen dat 2012 voor mij ook een uniek ORMIT-jaar wordt. Hopelijk opnieuw een jaar met veel persoonlijke groei, maar vooral ook met veel gezelligheid en plezier!

Gelukkig is het beoordelingsgesprek bij ORMIT geen donderslag bij heldere hemel. De boodschap krijgt een ander jasje en er wordt een “harde” beoordeling aan gekoppeld. Bovenal wordt de cirkel even gesloten: wat is er precies gebeurd in je eerste ORMIT jaar en wat betekent dat voor het startpunt van jaar twee? Het eerste jaar ontwikkeling is vooral gericht op jezelf: jezelf beter leren kennen en jezelf leren managen (bijsturen). De focus in het tweede jaar komt meer te liggen op de mensen om je heen, het managen van je omgeving. Volgens mijn TD zit ik heel goed op schema en zo voelt het ook!

Bij aanvang van ORMIT voelde ik me in veel opzichten nog echt “onbewust onbekwaam”: ik wist nog onvoldoende goed te benoemen wat ik wilde ontwikkelen, laat staan dat ik er iets aan kon doen. De stap naar “bewust onbekwaam” is zeker gezet in mijn eerste jaar: ik heb nu behoorlijk goed door waar ik goed in ben en waar ik nog iets te ontwikkelen heb. Met name het toepassen van wat ik geleerd heb in jaar één zal in mijn tweede ORMIT jaar centraal staan. Aan de start van dit jaar wordt van mij gevraagd mijn leerdoelen weer op papier te zetten. Leuk is dat dit nu in de vorm van een brief aan mezelf moet, die ik nu schrijf en in januari 2013 “open zal maken”.

Wat heb ik in mijn tweede ORMIT jaar beleefd, geleerd en voor elkaar gekregen? Daar ga ik eens goed voor zitten deze week!

Wat vond ik leuk? Wat heb ik gedaan en bereikt in mijn eerste 13 maanden? Wat wil ik nog doen, ontwikkelen en meemaken in de tweede helft? Ik was niet de enige die de antwoorden op die vragen wilde weten. Veel mensen met interesse in het traineeship bij ORMIT stelden mij die vraag. Na mijn tweede opdracht zat ik twee maanden in de VIP bij ORMIT en tijdens die periode mocht ik met enige regelmaat ORMIT vertegenwoordigen op recruitment-evenementen. Een leuke manier om potentiele nieuwe collega’s te leren kennen en de onverwachte en soms kritische vragen dwongen mij mijn eigen beeld over ORMIT helder te verwoorden en om te kijken of ik mijn eigen verwachtingen  bij ORMIT al waar heb kunnen maken.

 Naast vragen over mijn persoonlijke ervaring kreeg ik ook vaak de vraag hoe het traineeship er in het algemeen uitziet. Ik moet dan altijd het antwoord geven dat dit voor iedere trainee anders is. Sommige trainees doen opdrachten met een duur van ruim een jaar, ik zelf heb tot nu toe kortere opdrachten van 4 en 5 maanden gedaan. De ene persoon zit tijdens het traineeship geen dag in de VIP, en ik heb tussen mijn huidige en vorige opdracht 2 maanden in de Bilt gewerkt. De ene trainee doet change-managementopdrachten, de andere consultancy opdrachten. De ene trainee ziet in het eerste jaar bij ORMIT al  3 verschillende participanten, ik doe 3 opdrachten bij één partcipant. De ene trainee maakt grote stappen door intervisiesessies, een ander heeft voorkeur voor coaching. De ene trainee heeft na 1 maand  na aanvang al scherp wat zijn ontwikkelpunten zijn en welke gedragsverandering nodig is om dat te bereiken, bij een ander valt het kwartje pas 1 maand voor het eind. Ik kan dus geen standaard beeld geven van wat je gaat doen.

 Wel van hoe ORMIT is. ORMIT kenmerkt zich door de ontspannen en gezellige sfeer, de steile leercurve door trainingen, coaching en intervisie en wisselende opdrachten bij participanten. Ieder bedrijf dat nieuw talent aan zich wil binden kan pretenderen dat allemaal te kunnen bieden. Waarom zou je hun geloven en waarom zou je mij geloven als ik zeg dat dit bij ORMIT zo is? Mijn advies is heel simpel. Geloof mij niet om mijn mooie bruine ogen. Vorm je eigen beeld van wat ORMIT is, van wie de ORMIT-ers zijn, en wat het traineeship inhoudt. Dat kan op een beurs, door contact op te nemen met mij of mijn collega’s, maar ook door een keer langs te komen op een inhousedag of voor een kop koffie. Hoe meer je ziet, hoe meer mensen je spreekt des te beter je beeld. En wij vinden het leuk om over ORMIT te kunnen bloggen en vertellen. Dus ben je geinteresseerd? Kom langs in de Bilt en vorm je eigen beeld.

Na de eerste nagespeelde vergadersetting kreeg iedereen individueel concrete feedback en praktische tips om het eens anders te doen dan gebruikelijk. Daarna werd het spel nog een keer herhaald en aan ons de taak om de feedback op te nemen in ons gedragsrepertoire. Voor een aantal van ons echt een” Ahaaaa, zo-kan-het-dus-ook-momentje. Tijdens de training vroeg de acteur me om het gedrag, waar ik me aan irriteer, te imiteren en flink aan te zetten. “180 door de bocht” zei hij. In het begin was het erg onwennig, maar toch lukte het na 2 pogingen erg goed. Het gaf me echt een voldaan gevoel om het eens anders te doen dan gewoonlijk.

Dit smaakt naar meer !

Een van mijn grootste persoonlijke uitdaging voor aankomend jaar is om op 7 Juni 2012 de Alpe d’Huez te beklimmen. Samen met andere ORMIT ´ers zetten ik me in voor KWF kankerbestrijding om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek naar kankerbestrijding. Ik heb zelf weinig ervaring met race-fietsen, toch weerhoudt het me niet om dit aan te pakken en het toch te gaan DOEN. Ik weet zeker dat we een prachtige bijdrage leveren en dat ik trots ga zijn op ons team en op mezelf. Soms moet je gewoon even “180 door de bocht gaan” om te ontdekken wat je allemaal nog meer kan!

Het was wel even slikken in november. Ik mocht op intake voor een leuke opdracht, maar op het laatste moment bleek er ook een interne kandidaat te zijn. Zeker in het huidige economische klimaat geniet een interne kandidaat dan, mits geschikt voor de klus, de voorkeur. Gelukkig werd ik snel daarna voorgesteld bij een ander bedrijf. Weer een kans om een mooie klus aan te pakken dus. Spannend wel, want de klant wilde graag twee trainees spreken. Begrijpelijk: Het geeft de opdrachtgever de kans te ervaren met welke kandidaat de klik het beste is. Voor ons trainees natuurlijk niet even leuk, want je gunt elkaar de opdracht, maar wilt ook wel heel graag ‘winnen’!

Mijn collega en ik lijken niet bijzonder veel op elkaar. Dat merk je direct. Hij straalt rust uit en werkt vanzelf gestructureerd, waar ik doorgaans hoog in mijn energie zit en flexibel door een proces heen beweeg. De MBTI training die in het ORMIT ontwikkelingsprogramma zit heb ik al gevolgd en hij en ik hebben een heel ander profiel volgens deze persoonlijkheid typering. Morgen heb ik de training ‘Groepsrollen en Vergaderen’, waar onder andere het Belbin model wordt gebruikt om groepsrollen te bespreken. Daarvan weet ik al dat ik doelgericht en pragmatisch te werk ga in een groep. Behoefte heb ik aan creatieve input en aan mensen die een proces dat op gang is ook tot een einde weten te brengen. Als er dan ook nog iemand is die de voorzittersrol invult, dan kan optimaal vanuit mijn kracht te werk gaan.

En ja hoor, de collega met wie op intake ga vult mij daar goed in aan. Dat heb ik mogen ervaren toen we samen een adviesproject deden voor een scholengemeenschap, in de weken dat we bij ORMIT in de VIP zaten. Hij en ik zijn een goed team. Daar kwam de manager met wie we het intake gesprek hadden ook achter en zijn keuze was dus een moeilijke. Mijn collega kreeg de opdracht en voor mij geldt (hopelijk!) driemaal is scheepsrecht.

Er is veel veranderd als ik terugkijk naar mijn vorige blog. Inmiddels heb ik mijn laatste nacht in het hotel in Amersfoort gehad, heb ik afscheid genomen bij ABN AMRO Hypotheken groep en ben ik al snel op een nieuwe opdracht geplaatst. Naast mijn werk, woon ik inmiddels ook niet meer samen met mijn vriend in Rotterdam. Tja, zo gaan die dingen…

Die veranderingen laten me zien dat ik flexibel ben. Ik kan gaan en staan waar ik wil, ontdek opnieuw een nieuwe stad, heb meer vrije tijd en kom in een nieuwe leer-omgeving. Althans, zo probeer ik die dingen te zien. Ik besef namelijk maar al te goed dat de medaille twee kanten heeft.

Af en toe neig ik naar structuur en orde, maar zodra die er is wil ik ook wel weer eens wat anders. Dit typeert een ORMIT’er denk ik. Ben je bereid om in een lift te stappen die je naar onbekende locaties brengt of houd je het liever bij het oude? Als ORMIT’er ga je gewoon en je leert te vertrouwen in jezelf wat voor omgeving dan ook. ORMIT haalt mij zo uit mijn comfortzone. Ontwikkelen, ontwikkelen, ontwikkelen.

Mijn opdrachtgever bij ABN AMRO vond het soms niet te filmen hoe druk ik kon zijn naast mij werk en hoe makkelijk ik me aanpaste aan de situatie als die erom vroeg. Hij kocht als afscheidscadeautje het boek ‘Wie heeft mijn kaas gepikt’. ‘Omdat het zo goed bij me pastte’.

Ondanks enkele slechte vertalingen en dt-fouten sprak het boekje me wel aan. Het gaat over hoe om te gaan met veranderingen die soms onverwacht komen. Het gaat erom dat je veranderingen als uitdaging ziet en ze je niet zouden moeten verlammen. De kaas is de metafoor voor wat we nastreven in het leven zoals een relatie, geld en een eigen huis. Als je die kaas dan vindt, is de neiging groot om je hieraan vast te klampen, maar dat blijkt niet altijd verstandig.

Ik probeer die wijze lessen uit het boekje er af en toe bij te pakken en zal het nog eens als onderwerp gebruiken voor mijn coaching. Mijn coach heeft me best wel even in de gaten gehouden afgelopen maand. Dat werkte. Naast een luisterend oor biedt een coach bij ORMIT advies en andere inzichten.

Ik heb zin om te beginnen en inmiddels staat mijn tijdelijke nieuwe huisje op me te wachten in Den Haag!

Voordat ik definitief voor ORMIT koos, wilde ik heel graag in het buitenland werken en heb daarom ook gesolliciteerd bij KLM en Schiphol Group voor het management traineeship. Daar werd de mogelijkheid geboden om ‘eventueel’ een deel van het traineeship in het buitenland te doorlopen. Uiteindelijk bleek in het aannamegesprek bij ORMIT dat er ook af en toe opdrachten waren waar tripjes naar het buitenland mogelijk waren. Ik dus hopen…

Nu ruim een jaar later, zit ik zelf op een opdracht waarin ik 12 DSM enititeiten in heel Europa af mag reizen. Echt een geluk! Helaas moet ik alleen nog de tijd vinden om het ook daadwerkelijk te doen…Verder zijn er bij mijn weten nog twee andere trainees die reizen op hun opdracht. Hoeveel dat is of gaat zijn, lijkt erg te fluctueren. Dus van de in totaal ongeveer 70 trainees in het MCP, zijn er 3 die reizen. Is dat veel?

Eenmaal begonnen bij ORMIT heb ik me eigenlijk helemaal niet meer bezig gehouden met opdrachten in het buitenland. Ook andere trainees hoor ik er niet over. Iedereen is meer gefocust op een opdracht bij een mooi bedrijf, waar veel van ze wordt gevraagd, waar veel verantwoordelijkheid en beslissingsbevoegdheid wordt gegeven en waar ze “dichtbij het vuur zitten”. Het is sowieso een algemene trend binnen het bedrijfsleven dat reizen naar het buitenland een ‘luxe’ is. Het huidige economische klimaat is daar debet aan, maar ook de steeds geadvanceerdere communicatiemiddelen. Ik ontdekte vandaag bij toeval dat mijn nieuwe laptop met Office Communicator een telefoongesprek kan voeren, zonder headset. Ik hoef alleen maar tegen mijn scherm te praten (waar de microfoon zit is mij nog steeds een raadsel). Gratis bellen naar iedereen, op elk tijdstip en met video “om meer verbinding” te creeëren. Dat laat reizen opeens erg duur, en puur financieel gezien, onnodig lijken.

Bottom line: ORMIT is internationaal. Niet zozeer omdat er veel opdrachten in het buitenland zijn, maar omdat de meeste participanten erg internationaal zijn en je daarom de internationale werkomgeving zeker zult ervaren.

Bedrijf? Philips. Wow! Waar? Eindhoven. Mm. Wat? Veel ICT. Mmmm…

Tja wat doe je dan? In eerste instantie zag ik het voor me dat ik weer een eind af moest reizen en dan ook nog eens voor een ICT-rol. Anderzijds is Philips natuurlijk een fantastisch bedrijf om voor te werken. Stond ik te springen om op intake te gaan? Eerlijk gezegd niet. Maar: if you never go, you never know! Ik had al eens eerder meegemaakt bij de Rabobank dat tijdens mijn intake de opdracht veranderde. En dat ik gedurende het project veel meer taken op mocht pakken, waardoor mijn werk heel leuk werd. Misschien deed zich bij Philips wel weer zo’n kans voor…? Dus ging ik toch op intake. En inderdaad, dit was zo’n kans!! Tijdens de intake bleek dat 50% van de tijd in het buitenland moet worden doorgebracht (ietsje verder dan Eindhoven), dat er nauwelijks ICT aan te pas komt en dat in plaats daarvan het erg belangrijk is om mensen mee te krijgen in een groot veranderingstraject (HR!). Inmiddels zijn we een paar weken verder en zit mijn eerste trip naar Parijs er alweer op. Ik geniet er met volle teugen van.

Welke les heb ik hier uit geleerd? Wees nooit bang om een diepe duik te nemen in het onbekende. Wie weet wat je daar wacht!

En of dat zo is! Persoonlijk Leiderschap staat centraal in het Leiderschapsmodel van ORMIT, want jouw persoonlijkheid is dé drijvende kracht achter je effectiviteit als leider. Hoe zacht is het dan bij ORMIT? Op een facultatieve kennisavond Excel en een training Prince2 projectmanagement na draait het hele ontwikkelprogramma om soft en persoonlijk, mensen verbinden en conflicten hanteren, groepsdynamiek en coachingsvaardigheden. Een-5-minuten–gekookt- eitje zacht dus. Zo zacht als een Ikea Ludde kleedje. Zo zacht, dat menig ORMIT’er de behoefte heeft aan wat harde inhoud ter afwisseling.

Gelukkig is ORMIT rijk aan kennis en ervaring. Intern, bij consultants en Account Managers zit al veel kennis. Maar dan die groep trainees: marketeers, HR managers, arbeidspsychologen, werktuigbouwers, (technisch) bedrijfskundigen, een fysicus, een cultureel antropoloog of twee en niet te vergeten ook juristen, economen en communicatiewetenschappers. Op de bank heb ik al colleges gehad over Duurzame Ontwikkelingshulp, de Geschiedenis van het Geld en college gegeven over Natuurkunde. Ook daar lopen ORMIT’ers warm voor! Aan het eind van deze week staat “Hoe werken je Hersenen” op het programma.

Om kort te gaan: ontwikkeling bij ORMIT is zo zacht als een babyroze perzik. En die ORMIT’ers, die hebben een harde kern!