Bij KWF Kankerbestrijding krijg ik de kans om mijn steentje bij te dragen aan één van de meest lastige ziektes die we op dit moment kennen. En ik leer op deze manier een organisatie kennen waar ik in eerste instantie niet snel aan zou denken. Erg bijzonder om te zien hoe mensen zo ontzettend betrokken kunnen zijn bij hun organisatie en een product. Niet alleen op ‘hun werk’ zijn ze bezig met kankerbestrijding. Vaak ook nog in hun vrije tijd met bijvoorbeeld de organisatie van de Alpe d’HuZes, de Samenloop voor Hoop of een andere eigen actie. Het zijn indrukwekkende verhalen waar je dagelijks mee te maken hebt, en dat zorgt er direct ook voor dat iedereen erg positief ingesteld is en echt geniet van alle mooie dingen om hen heen. Zoals de pay-off van Fight – het jongvolwassenen label van KWF – ook treffend zegt; Love Life. Fight Cancer. Dit is als je het mij vraagt ook een pay-off die goed past bij een ORMIT’er. Toen ik voor het eerst bij ORMIT over de drempel stapte proefde ik de positieve energie en het enthousiasme van ORMIT. Een ORMIT’er is ambitieus en wil graag hard ‘vechten’ om een opdracht goed uit te voeren, maar ook maatschappelijk een bijdrage leveren door een Atma-challenge te organiseren of een aantal keren de Alp op te fietsen voor KWF. En bovenal geniet een ORMIT’er van alles wat er om hem of haar heen gebeurt.

I Love Life en stap morgen het vliegtuig in naar New York!

Ps. Dit is een filmpje die ik jullie niet wil onthouden en geeft het gevoel weer waar we dagelijks met KWF mee bezig zijn. Confronterend, maar tegelijkertijd mooi om deze strijd aan te gaan! http://www.youtube.com/watch?v=ihGCj5mfCk8

Bij ORMIT heb ik genoeg om trots op te zijn:  mijn mede trainees, de trainingen, De HINT (waarmee we de leukste activiteiten voor alle ORMIT’ers organiseren!), de persoonlijke ontwikkeling die ik doormaak en natuurlijk de interne medewerkers die het voor ons mogelijk maken om deze ontwikkeling door te maken.

Ook binnen de opdrachten die we bij de participanten van ORMIT mogen uitvoeren hebben we genoeg om trots op te zijn. Tijdens mijn opdracht bij de Rabobank ben ik geïnspireerd geraakt door een collega die me heeft laten zien hoe je binnen een organisatie met 30.000 mensen het verschil kunt maken en ik ben er ook trots op dat dit mij uiteindelijk gelukt is.

Bij het afscheid van mijn collega’s bij de Rabobank heb ik deze week het boek “Tribes: We Need You to Lead Us” van Seth Godin gekregen. Ik ben trots op de waardering die ik vanuit mijn team heb gekregen en daarbij is dit het volgende boek op mijn lijst waar ik inspiratie uit ga halen.

Fred, Carol, Marcella, Jan-Willem, Arjan, Angelique, Edwin, Sandra en Erik, bedankt!

Ha Barbara. I know, 10 maanden. Waar is de tijd gebleven? 10 maanden geleden waren we in het weekend afgemat van 5 dagen werken, nu draaien we er onze hand niet voor om om hard werken met een weekend Rome te combineren. Ik herinner me mijn eerste dag nog als de dag van gister. Spannend, maar toch relaxt. En dan onze eerste ontmoeting met de pool… Hoe kijk jij terug op de afgelopen 10 maanden?

Ik moet vooral denken aan de band tussen poolgenoten. Toch bijzonder wat je op kunt bouwen in een relatief korte periode, met mensen die je amper kende en die allemaal heel verschillend van elkaar zijn. We zijn toch een soort van in ondertrouw gegaan met elkaar toen we hier tien maanden geleden begonnen.

Als ik de definitie van ondertrouw opzoek in het woordenboek, staat er ‘bijna echt…’. Dus misschien dat we het toch officieel een huwelijk van 6 personen kunnen noemen. Ik vind ‘echt’ namelijk wel de rode draad. En anno 2012 is 26 maanden een prima gemiddelde voor een goed huwelijk…

Ja een poolgenoten huwelijk! Met ups en downs. Maar bovenal met elkaar. Alle trainingen, intervisies en coachingsgesprekken hebben bij mij voor een hoop mooie, nieuwe inzichten gezorgd. Niet alleen over mezelf, maar ook over de aannames die je in het leven kunt hebben.

Ja en de ommekeer van student naar 40 uur werken en alle bijbehorende veranderingen hebben we met elkaar meegemaakt. En wat is een goed huwelijk zonder een party of borrel op zn tijd?

Nou en eerlijk is eerlijk.. ORMIT’ers kunnen goede feesten bouwen! Ik herinner me nog het kerstfeest, waar ik me ineens besefte hoe blij ik was dat ik bij ORMIT werk. Om dit te uiten wou ik eigenlijk met Hetty gaan dansen. Maar iemand was me helaas al voor…

Haha ja wat dat betreft is er binnen ORMIT wel sprake van open huwelijken. Goed voorbeeld doet volgen toch? Jij mag vast volgend feest! Maar wat een goed teken dat de tijd zo snel gaat he?

Ja Leven met de hoofdletter L. Het is zo belangrijk dat je je werk leuk vindt, je besteedt er veel tijd aan… En ORMIT geeft je ook die mogelijkheid om na te denken over wat je nou echt leuk vindt. Ik denk dat als je je werk uiteindelijk zo inricht zodat je doet wat je graag wilt doen, je hier ontzettend veel energie uit kunt halen. En dit draagt bij aan het geluk in je Leven.

En is dat niet wat een (ORMIT) huwelijk symboliseert? Een meerwaarde en bijdrage bovenop het ‘normale’ leven. Een intense band tijdens een intense periode. Ik zeg op naar de volgende 16 maanden!

Yes, nog 16 fantastische maanden om van ons ‘huwelijk’ te genieten!!

Mijn project bij VDL-ETG is afgelopen vrijdag afgerond. Het lijkt nog maar kort geleden dat ik hier mijn sprong in het diepe maakte. VDL-ETG verwacht zelfstandigheid van haar medewerkers, dus er lag geen mooi introductieschema klaar voor mijn eerste dag: hier is je laptop, hier is je bureau en plan maar wat introductiegesprekken in. Ik zat op locatie Eindhoven en de Brabantse gezelligheid is hier gelukkig goed aanwezig, dus ik werd vanaf dag één hartelijk ontvangen en iedereen wilde alle tijd vrijmaken om me te vertellen over het bedrijf en hun functie. Of zou dat er ook mee te maken hebben gehad dat je als vrouw in een bedrijf met 90% mannen altijd enorm gastvrij ontvangen wordt? Al snel was ik op de hoogte van ieders hobby’s, had ik mijn vaste lunchgroepje en was ik uitgenodigd om mee te gaan darten met de heren uit de fabriek. En de week werd goed afgesloten met een vrijdagmiddagborrel met mijn afdeling. De 6 maanden daarna zijn voorbij gevlogen en nu ben ik weer klaar voor mijn volgende duik! Ik ben heel benieuwd waar ik nu terecht ga komen.

Ook buiten mijn opdrachten bij ORMIT heb ik een nieuwe uitdaging gevonden. Want wat doe je als je niet zo sportief bent, nog nooit op een racefiets gezeten hebt en wel houdt van nieuwe dingen? Dan ga je met je collega’s meefietsen met de Alpe d’HuZes! We zijn dit jaar met 13 enthousiastelingen die net als ik zo vaak mogelijk de Alpe d’Huez op gaan fietsen om geld binnen te halen voor KWF Kankerbestrijding. En ook in de fietswereld werd ik hartelijk ontvangen: uit alle hoeken krijg ik tips van ervaren fietsers, er gaat echt een wereld voor me open! De eerste stappen zijn gezet: ik heb een racefiets gekocht, al wat spinninglessen gevolgd en al veel vrienden en familie hebben een donatie gedaan voor het goede doel.  Dus nu wordt het tijd voor de volgende stap: dit weekend ga ik voor het eerst buiten een rondje fietsen op mijn fiets! Eens kijken of die horrorverhalen over zadelpijn echt waar zijn…

De rol was op mijn lijf geschreven, de match was dus al vlug een feit. De inhoud sloot geweldig aan bij mijn profiel en ondanks mijn eerdere twijfel stond ik al vlug te trappelen om te beginnen. Met dank aan mijn poolgenoot, die mijn huidige manager bij de bank en de accountmanager van ORMIT met elkaar in contact heeft gebracht. Uit die ontmoeting is mijn rol voortgekomen.

Op dit moment worden er door meer dan tien ORMIT trainees opdrachten gedaan bij de Rabobank. Tijdens mijn eerste lunch zat ik toevallig tegenover twee oud-ORMIT’ers en de Directeur Particulieren van de Rabobank zit in de Raad van Advies van ORMIT. Omdat iedereen weet wat ORMIT is hoef ik alleen maar te zeggen dat ik trainee van ORMIT ben, dan kan ik al niet meer stuk. Als dat niet voelt als een warm bad, dan weet ik het ook niet meer.

Om de ORMIT community van de Rabobank en de sterke band met ORMIT nog eens extra te benadrukken wordt er in maart een diner en workshop georganiseerd voor oud-Ormit’ers die bij de Rabobank werken en ORMIT trainees die nu een opdracht doen bij de Rabobank. Tijdens deze avond zien we het resultaat van een jarenlange vruchtbare samenwerking. Helaas kan ik er niet bij zijn omdat ik die week op wintersport ben. 

Maar… gelukkig is er nog een moment om de banden aan te halen. Tijdens de ORMIT Experience in juni, die ik samen met drie trainees organiseer, kunnen managers uitgenodigd worden om ORMIT te ervaren. Dit is leuk voor managers bij de Rabobank, waar het fenomeen ORMIT’er al bekend is, maar ook voor managers die ORMIT nog niet zo goed kennen. Op deze dag kunnen zij ons pand bezichtigen en een ORMIT workshop volgen, zo kunnen zij ook óns warme bad ervaren.

Toen ik eind januari bij ORMIT begon, wist ik nog niet echt wat ik kon verwachten. Ik had gesolliciteerd, omdat ik getriggerd werd doordat de nadruk bij ORMIT voor mijn gevoel meer op persoonlijke dan op professionele ontwikkeling lag. Na een jaar dit te hebben ervaren, kan ik zeggen dat dit zeker het geval is. Ondanks dat ik door trainingen en opdrachten ook professioneel ben gegroeid, heb ik het afgelopen jaar vooral heel veel over mezelf geleerd. Vooral om in de spiegel te kijken en eerlijk tegenover mezelf te zijn. Hierdoor ben je enorm bewust bezig met hoe je je gedraagt, hoe andere mensen daarop reageren en wat voor een gevolgen het voor jezelf heeft. Dat heeft niet altijd geleid tot leuke openbaringen en was vaak zelfs erg confronterend.

Het moeilijkst vind ik om in de spiegel te kijken, mijn slechte eigenschappen te zien, en vervolgens deze niet zomaar te accepteren. Met de instelling “het is nou eenmaal zo”, kom je niet ver. Het gaat erom dat je open staat voor verandering en vooral te accepteren dat veranderen niet vanzelf gaat. Vooral op de punten, die zodanig stevig in je karakter zijn ingesleten. Juist verandering op die gebieden kost heel veel energie. Maar dit zijn ook precies de dingen waar je uiteindelijk de meeste winst uit haalt. Daarbij heeft het ook niet altijd louter positieve gevolgen om naar je slechte kanten te kijken. Ik kan bijvoorbeeld zeggen dat het afgelopen jaar me ook onzekerder heeft gemaakt, doordat ik bewuster bezig ben met wat er in mijn omgeving gebeurt. Ik ben er alleen wel van overtuigd dat ik door die onzekerheid bewust te ervaren, er uiteindelijk sterker uit zal komen.

Een ander positief punt dat ik dit jaat bij ORMIT heb ervaren is het unieke teamgevoel. Of je nou mede-ORMIT’ers tegenkomt in De Bilt, op je opdracht of tijdens avonden met je pool, iedereen staat klaar om je te helpen. Wanneer je met iets zit, wanneer je tegen iets aan loopt is er altijd even de tijd om het hierover te hebben. Dit gevoel ontstond al tijdens de Outdoor, waar we elkaar als pool heel erg hebben leren kennen, en tijdens de verschillende trainingen en intervisies. En ook tijdens de vele feestjes die worden georganiseerd zie je dat ORMIT een saamhorige club is met veel leuke en gezellige mensen. Vaak serieus en professioneel, maar ook vaak los, ontspannen en lekker uitbundig.

Als ik vooruitblik naar 2012 hoop ik nog meer uit mijn ORMIT-tijd te halen. Het mooie is dat je dit zelf in de hand hebt. Het is namelijk aan jezelf om optimaal gebruik te maken van de coaching, hulp en alle andere mogelijkheden die er zijn. Ik denk ook doordat je eigen verantwoordelijkheid in je ontwikkeling zo groot is, dat ORMIT voor iedereen ook iets anders betekent en dat iedereen zijn eigen invulling hieraan kan geven. Daarom ga ik er in ieder geval zorgen dat 2012 voor mij ook een uniek ORMIT-jaar wordt. Hopelijk opnieuw een jaar met veel persoonlijke groei, maar vooral ook met veel gezelligheid en plezier!

Gelukkig is het beoordelingsgesprek bij ORMIT geen donderslag bij heldere hemel. De boodschap krijgt een ander jasje en er wordt een “harde” beoordeling aan gekoppeld. Bovenal wordt de cirkel even gesloten: wat is er precies gebeurd in je eerste ORMIT jaar en wat betekent dat voor het startpunt van jaar twee? Het eerste jaar ontwikkeling is vooral gericht op jezelf: jezelf beter leren kennen en jezelf leren managen (bijsturen). De focus in het tweede jaar komt meer te liggen op de mensen om je heen, het managen van je omgeving. Volgens mijn TD zit ik heel goed op schema en zo voelt het ook!

Bij aanvang van ORMIT voelde ik me in veel opzichten nog echt “onbewust onbekwaam”: ik wist nog onvoldoende goed te benoemen wat ik wilde ontwikkelen, laat staan dat ik er iets aan kon doen. De stap naar “bewust onbekwaam” is zeker gezet in mijn eerste jaar: ik heb nu behoorlijk goed door waar ik goed in ben en waar ik nog iets te ontwikkelen heb. Met name het toepassen van wat ik geleerd heb in jaar één zal in mijn tweede ORMIT jaar centraal staan. Aan de start van dit jaar wordt van mij gevraagd mijn leerdoelen weer op papier te zetten. Leuk is dat dit nu in de vorm van een brief aan mezelf moet, die ik nu schrijf en in januari 2013 “open zal maken”.

Wat heb ik in mijn tweede ORMIT jaar beleefd, geleerd en voor elkaar gekregen? Daar ga ik eens goed voor zitten deze week!

Wat vond ik leuk? Wat heb ik gedaan en bereikt in mijn eerste 13 maanden? Wat wil ik nog doen, ontwikkelen en meemaken in de tweede helft? Ik was niet de enige die de antwoorden op die vragen wilde weten. Veel mensen met interesse in het traineeship bij ORMIT stelden mij die vraag. Na mijn tweede opdracht zat ik twee maanden in de VIP bij ORMIT en tijdens die periode mocht ik met enige regelmaat ORMIT vertegenwoordigen op recruitment-evenementen. Een leuke manier om potentiele nieuwe collega’s te leren kennen en de onverwachte en soms kritische vragen dwongen mij mijn eigen beeld over ORMIT helder te verwoorden en om te kijken of ik mijn eigen verwachtingen  bij ORMIT al waar heb kunnen maken.

 Naast vragen over mijn persoonlijke ervaring kreeg ik ook vaak de vraag hoe het traineeship er in het algemeen uitziet. Ik moet dan altijd het antwoord geven dat dit voor iedere trainee anders is. Sommige trainees doen opdrachten met een duur van ruim een jaar, ik zelf heb tot nu toe kortere opdrachten van 4 en 5 maanden gedaan. De ene persoon zit tijdens het traineeship geen dag in de VIP, en ik heb tussen mijn huidige en vorige opdracht 2 maanden in de Bilt gewerkt. De ene trainee doet change-managementopdrachten, de andere consultancy opdrachten. De ene trainee ziet in het eerste jaar bij ORMIT al  3 verschillende participanten, ik doe 3 opdrachten bij één partcipant. De ene trainee maakt grote stappen door intervisiesessies, een ander heeft voorkeur voor coaching. De ene trainee heeft na 1 maand  na aanvang al scherp wat zijn ontwikkelpunten zijn en welke gedragsverandering nodig is om dat te bereiken, bij een ander valt het kwartje pas 1 maand voor het eind. Ik kan dus geen standaard beeld geven van wat je gaat doen.

 Wel van hoe ORMIT is. ORMIT kenmerkt zich door de ontspannen en gezellige sfeer, de steile leercurve door trainingen, coaching en intervisie en wisselende opdrachten bij participanten. Ieder bedrijf dat nieuw talent aan zich wil binden kan pretenderen dat allemaal te kunnen bieden. Waarom zou je hun geloven en waarom zou je mij geloven als ik zeg dat dit bij ORMIT zo is? Mijn advies is heel simpel. Geloof mij niet om mijn mooie bruine ogen. Vorm je eigen beeld van wat ORMIT is, van wie de ORMIT-ers zijn, en wat het traineeship inhoudt. Dat kan op een beurs, door contact op te nemen met mij of mijn collega’s, maar ook door een keer langs te komen op een inhousedag of voor een kop koffie. Hoe meer je ziet, hoe meer mensen je spreekt des te beter je beeld. En wij vinden het leuk om over ORMIT te kunnen bloggen en vertellen. Dus ben je geinteresseerd? Kom langs in de Bilt en vorm je eigen beeld.

Na de eerste nagespeelde vergadersetting kreeg iedereen individueel concrete feedback en praktische tips om het eens anders te doen dan gebruikelijk. Daarna werd het spel nog een keer herhaald en aan ons de taak om de feedback op te nemen in ons gedragsrepertoire. Voor een aantal van ons echt een” Ahaaaa, zo-kan-het-dus-ook-momentje. Tijdens de training vroeg de acteur me om het gedrag, waar ik me aan irriteer, te imiteren en flink aan te zetten. “180 door de bocht” zei hij. In het begin was het erg onwennig, maar toch lukte het na 2 pogingen erg goed. Het gaf me echt een voldaan gevoel om het eens anders te doen dan gewoonlijk.

Dit smaakt naar meer !

Een van mijn grootste persoonlijke uitdaging voor aankomend jaar is om op 7 Juni 2012 de Alpe d’Huez te beklimmen. Samen met andere ORMIT ´ers zetten ik me in voor KWF kankerbestrijding om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek naar kankerbestrijding. Ik heb zelf weinig ervaring met race-fietsen, toch weerhoudt het me niet om dit aan te pakken en het toch te gaan DOEN. Ik weet zeker dat we een prachtige bijdrage leveren en dat ik trots ga zijn op ons team en op mezelf. Soms moet je gewoon even “180 door de bocht gaan” om te ontdekken wat je allemaal nog meer kan!

Het was wel even slikken in november. Ik mocht op intake voor een leuke opdracht, maar op het laatste moment bleek er ook een interne kandidaat te zijn. Zeker in het huidige economische klimaat geniet een interne kandidaat dan, mits geschikt voor de klus, de voorkeur. Gelukkig werd ik snel daarna voorgesteld bij een ander bedrijf. Weer een kans om een mooie klus aan te pakken dus. Spannend wel, want de klant wilde graag twee trainees spreken. Begrijpelijk: Het geeft de opdrachtgever de kans te ervaren met welke kandidaat de klik het beste is. Voor ons trainees natuurlijk niet even leuk, want je gunt elkaar de opdracht, maar wilt ook wel heel graag ‘winnen’!

Mijn collega en ik lijken niet bijzonder veel op elkaar. Dat merk je direct. Hij straalt rust uit en werkt vanzelf gestructureerd, waar ik doorgaans hoog in mijn energie zit en flexibel door een proces heen beweeg. De MBTI training die in het ORMIT ontwikkelingsprogramma zit heb ik al gevolgd en hij en ik hebben een heel ander profiel volgens deze persoonlijkheid typering. Morgen heb ik de training ‘Groepsrollen en Vergaderen’, waar onder andere het Belbin model wordt gebruikt om groepsrollen te bespreken. Daarvan weet ik al dat ik doelgericht en pragmatisch te werk ga in een groep. Behoefte heb ik aan creatieve input en aan mensen die een proces dat op gang is ook tot een einde weten te brengen. Als er dan ook nog iemand is die de voorzittersrol invult, dan kan optimaal vanuit mijn kracht te werk gaan.

En ja hoor, de collega met wie op intake ga vult mij daar goed in aan. Dat heb ik mogen ervaren toen we samen een adviesproject deden voor een scholengemeenschap, in de weken dat we bij ORMIT in de VIP zaten. Hij en ik zijn een goed team. Daar kwam de manager met wie we het intake gesprek hadden ook achter en zijn keuze was dus een moeilijke. Mijn collega kreeg de opdracht en voor mij geldt (hopelijk!) driemaal is scheepsrecht.