“Burnout?! Een management trainee met een burnout? Op wat, 25-26 jarige leeftijd? Is het zo zwaar dan? “ Geen zorgen, geen zorgen. Zo zwaar is het niet of hoeft het niet te zijn, maar het is me bijna overkomen dat ik het te zwaar voor mezelf heb gemaakt en het is mij ook opgevallen dat ik niet de enige ben…

‘Herprioritisering’ ben ik het gaan noemen. Wanneer moet je herprioritiseren? Op het moment dat je tegen teveel activiteiten, zaken, mensen, werk “ja” hebt gezegd en erachter komt dat je alleen maar van hot naar her aan het rennen bent en wanhopig op zoek gaat naar time-management boeken en guru’s. Dat je niet meer uitkijkt naar uitjes en andere leuke activiteiten maar je alleen maar afvraagt hoe je ze in godsnaam in je week gepropt krijgt. Ik heb het dus niet alleen over werk. Nee, juist niet! En daar zit ‘em nu precies het gevaar in.

Natuurlijk is werk veeleisend en druk. Elke 6 maanden vaak een andere stad, ander bedrijf, andere baas, andere collega’s, andere werkplek, andere privileges, ander werk, andere activiteiten etc. Ik zit nu min. 3 dagen in Waalwijk terwijl ik in Amsterdam woon. Gezien de reistijd meer dan 2u is (one way) en ik ook naar andere locaties moet, slaap ik in een hotel. Bovendien zit ik nu op een functie die elke keer als ik hem noem gegarandeerd gelach of WOW! oplevert, omdat iedereen weet dat het ’t grootste zorgenkindje van het bedrijf is. Maar gek genoeg is dat geen probleem. Voor mij niet maar ook bij andere management trainees niet die op “zware” projecten worden neergezet. Om de een of andere reden lossen we het altijd op en wordt er altijd naar meer werk en verantwoordelijkheid gezocht dan naar minder.

Nee, werk is voor mij juist de stabiele basis. Zeker als ik in “Wolluk” zit, of all places. Het probleem zijn de avonden en weekenden. Nog specifieker: alle ORMIT collega’s die dingen organiseren in de avonden en weekenden en mij daarvoor uitnodigen! Voor ORMIT werkte ik als docent. Mooi meer dan 60 vakantiedagen. Ik had 3-4 vriendengroepen, lekker overzichtelijk. Maar door ORMIT zijn daar tientallen vrienden bij gekomen. 11-12 pools x 6 = 66 tot 72 mede-trainees, die je allemaal bijna maandelijks tegenkomt op borrels georganiseerd door de HINT (=ORMIT netwerk- en feestcommissie, waar ik ook nog in zit en gegarandeerd 5u per week mee bezig ben), kwartaalbijeenkomsten, skitrips, Race of the Classics (volgend jaar weer), Alpe D’huez (ik niet gefietst maar wel lekker meegedronken op alle geldinzamelborrels), ontelbare weekendjes weg en ga zo maar door.

Je snapt het al; op een gegeven moment ren je aan jezelf voorbij en merk je dat je je eigen gedachten al weken niet hebt gehoord. Tja…en dan komt de dip en daarna de rust. Het moment dat je realiseert dat je niet tegen alles “ja” hoeft te zeggen, dat je ook weer bij mams langs moet en dat er nog 1,5 jaar aan gezelligheid voor de boeg is! Kortom: je leven herprioritiseren. “Nee” zeggen en avonden en weekenden leeg laten.

Ben ik de enige? Nee, zeker niet! Ik hoor het steeds vaker, zeker bij beginnende trainees. Is ORMIT als een studentenvereniging? (hoor ik wel eens gezegd worden door niet- ORMIT’ers en mijn niet- ORMIT vrienden) Nee, ook dat zeker niet! Alleen al om het feit dat niks moet en je niks verplicht bent. Sterker nog, ik durf te wedden dat je nu denkt “hell no dat ik mijn avonden of weekenden ga volplannen met ORMIT!!”. Maar zeker weten dat je het toch niet kan laten, of wilt laten, als je eenmaal ORMIT’er bent.